Jedno pociągnięcie mgiełki i pokój przestaje być oczywisty. Rabarbar wchodzi pierwszy — kwaśny, żywy, trochę zaczepny. Cynamon i goździki idą tuż za nim, gęste, korzenne, nieproszone.
Wanilia zamyka całość, ale nie wygładza jej do końca — zostaje ślad napięcia między słodkim a ostrym.
Bez zapalania, bez czekania. Na poduszkę, na zasłony, na chwilę, w której chcesz, żeby przestrzeń zaskoczyła kogoś, kto właśnie wszedł.
Twój moment. Zawsze pod ręką.























